بَلْطَجِيّ

لَفْظٌ مِنَ ٱلْعَصْرِ ٱلْعُثْمَانِيِّ مَعْنَاهُ : حَامِلُ ٱلْبَلْطَةِ ، جَمْعُهُ : بَلْطَجِيَّةٌ ، وَهُمْ فِرْقَةٌ مِنْ حَرَسِ ٱلْقُصُورِ مَهْمَتُهُمْ بِٱلْأَصْلِ مُرَافَقَةُ مَوَاكِبِ نِسَاءِ ٱلْقَصْرِ وَجَوَارِيهِنَّ ، وَكَانُوا عَسْكَرِيِّينَ زِيَادَةً وَدَوَابَّ ٱلْعَرَبَاتِ وَيُصْحِبُونَهَا فِي ٱلطُّرُقَاتِ ، وَفِي آخِرِ ٱلْعَصْرِ ٱلْعُثْمَانِيِّ أُصْرِفَ هٰذَا ٱللَّقَبُ عَلَىٰ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ لَا عَمَلَ لَهُمْ ، وَيَعِيشُونَ عَالَةً عَلَىٰ حِسَابِ ٱلنِّسَاءِ (٥)